Strona stratowa EUROMEDICA Kontakt Mapa strony
 

Wyszukiwarka

Wpisz szukaną frazę

Kontakt, Bielsko-Biała, Ruda Śląska
callcenter, kontakt skype
Prof. Lawrence Steinman, neurolog ze Stanford University School of Medicine, zajmujący się badaniem stwardnienia rozsianego (SM), odkrył, że środek na ...
Amerykańskie władze dążą do ograniczenia dostępności szałwii wieszczej uznawanej za źródło najsilniejszych roślinnych halucynogenów. Batalia na temat uznania rośliny za ...
Skład: glukoza bezwodna, cytrynian sodu, chlorek sodu, chlorek potasu, naturalny aromat cytrynowy

Środek spożywczy specjalnego przeznaczenia. Preparat zalecany jest ...
 

Rzekomobłoniaste zapalenie jelit

Część osób po leczeniu antybiotykami doświadcza ich działań niepożądanych. Należy do nich biegunka, która może być wyrazem rzekomobłoniastego zapalenia jelit (enterocolitis pseudomembranacea).

Rzekomobłoniaste zapalenie jelit to schorzenie, które dotyczy zarówno jelita cienkiego jak i grubego, choć w przypadku jego wystąpienia po antybiotykoterapii zazwyczaj zmiany obserwuje się jedynie w okrężnicy. W jego przebiegu na powierzchni błony śluzowej jelita dochodzi do powstawania charakterystycznych szaro-żółtych tarczek o niewielkiej średnicy (kilka, kilkanaście milimetrów). To one są owymi „błonami rzekomymi", dość równomiernie rozproszonymi na powierzchni błony śluzowej. Tworzą je włóknik i uwięzione w nim złuszczone komórki nabłonka śluzówki oraz niektóre komórki nacieku zapalnego. Często początek choroby ma miejsce już w pierwszym tygodniu stosowania antybiotyków, choć może wystąpić także wkrótce po terapii, jak i kilka, a nawet kilkanaście tygodni później.

RÓŻNY STOPIEŃ NASILENIA OBJAWÓW

Pacjent zazwyczaj uskarża się na biegunkę. Jej nasilenie może być różne, od kilku do nawet 30 wypróżnień na dobę. Zazwyczaj stolce są wodniste, domieszka krwi obserwowana jest sporadycznie. Pacjent może uskarżać się na bóle brzucha, gorączkę, a w badaniach dodatkowych - obok leukocytozy- mogą ujawnić się zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej.

Ciężko przebiegające przypadki wymagają hospitalizacji, mogą bowiem prowadzić do hipotonii, niedoborów albumin, powodujących obrzęki. Szczególnie ciężkim powikłaniem choroby może być toksyczne rozdęcie okrężnicy; a nawet jej pęknięcie (perforacja). Tak dramatyczny przebieg należy jednak do rzadkości. Większość przypadków przebiega łagodnie, a biegunka ma charakter samoograniczający i ustępuje po kilku, kilkunastu dniach.

WINNE BAKTERIE

Czynnikiem sprawczym choroby są toksyny bakterii, zazwyczaj słabo reprezentowanej we florze bakteryjnej jelit, jaką są beztlenowe, Gram (+) laseczki Clostridium difficile. Pod wpływem antybiotyków dochodzi do przegrupowania sił wśród mikroorganizmów ekosystemu jelita, co sprzyja rozwojowi korzystnych warunków do gwałtownego ich namnażania się.

Bakterie te wytwarzają toksyny A i B, Toksyna A odpowiada za objawy choroby, natomiast toksyna B jest lepszym markerem zakażenia jelitowego. Enterotoksyna A wywołuje ostrą reakcję zapalną w błonie śluzowej, natomiast cytotoksyna B odpowiada za wzrost okrągłych, żółtych kolonii bakteryjnych i tworzenie błon rzekomych. Do rozwoju choroby niezbędna jest obecność obu endotoksyn bakteryjnych równocześnie oraz odpowiednich receptorów jelitowych w organizmie chorego.

W rozpoznaniu choroby, oprócz wywiadu, najważniejszym badaniem jest endoskopia jelita oraz badanie stolca na obecność Clostridium i jego toksyn. Wziernikowanie zazwyczaj może być ograniczone do rektoskopii, ponieważ tarczki widoczne są już na błonie śluzowej odbytnicy U części chorych może okazać się jednak potrzebna ocena całego jelita, wówczas w grę wchodzi kolonoskopia lub badanie radiologiczne.

SAMOOGRANICZENIE SIĘ CHOROBY?

Korzystna tendencja do samoograniczania się choroby nie dotyczy wszystkich chorych. W części przypadków nie wystarczy odstawienie antybiotyku. Potrzebne jest podanie leku zwalczającego Clostridium difficile, czyli kolejnego antybiotyku. Zazwyczaj stosuje się metronidazol, który przynosi pozytywne efekty w ponad 90% przypadków lub wankomysynę, która jest nieznacznie bardziej skuteczna. Nieodpowiednio leczona choroba może jednak nawracać. Warto także pamiętać o korzystnym działaniu probiotyków.


Warto wiedzieć

Antybiotyki relatywnie często powodujące rzekomobłoniaste zapalenie jelit:

  • ampicylina
  • amoksycylina
  • cefalosporyny
  • klindamycyna
  • linkomycyna.


Piśmiennictwo:

Konturek SJ., Gastroenterologia i hepatologia kliniczna, PZWL 2001.
Dr n. med. Krzysztof Wojciechowski Magazyn „Farmacja i ja”

 


drukuj  powrót  do góry
Copyright © 2008 Euromedica. Przychodnia. Poradnia. Apteka. Wszelkie prawa zastrzeżone.