Strona stratowa EUROMEDICA Kontakt Mapa strony
 

Wyszukiwarka

Wpisz szukaną frazę

Kontakt, Bielsko-Biała, Ruda Śląska
callcenter, kontakt skype
Prof. Lawrence Steinman, neurolog ze Stanford University School of Medicine, zajmujący się badaniem stwardnienia rozsianego (SM), odkrył, że środek na ...
Amerykańskie władze dążą do ograniczenia dostępności szałwii wieszczej uznawanej za źródło najsilniejszych roślinnych halucynogenów. Batalia na temat uznania rośliny za ...
Skład: glukoza bezwodna, cytrynian sodu, chlorek sodu, chlorek potasu, naturalny aromat cytrynowy

Środek spożywczy specjalnego przeznaczenia. Preparat zalecany jest ...
 

Zawał serca - leczenie

Zawał  mięśnia sercowego jest główną przyczyną zgonów i upośledzenia sprawności na całym świecie. Najczęstszą przyczyną zawału jest miażdżyca tętnic wieńcowych, które zaopatrują mięsień  sercowy w krew. W nowoczesnym społeczeństwie ery masowego żywienia hamburgerami, ciągłego stresu i stosowania używek jest to chyba najpoważniejszy problem, z jakim przychodzi nam się zmierzyć. Biorąc to pod uwagę pragnę zaprezentować dwa artykuły poświęcone zawałowi mięśnia sercowego. Pierwszy – opisujący co nazywamy zawałem, kiedy i jak możemy go rozpoznać. Oraz drugi – prezentujący postępowanie lecznicze i wszystkie dostępne opcje terapeutyczne, gdy zawał już zostanie rozpoznany.

Przed przybyciem karetki

W zeszłym miesiącu opisane zostały podstawowe objawy zawału. Pacjent, u którego wcześniej rozpoznano chorobę wieńcową ma przepisane odpowiednie leki i już wie jak powinien postępować w przypadku bólu zawałowego. Zwykle bierze tabletkę nitrogliceryny pod język lub podaje sobie dawkę nitrogliceryny w sprayu (np. preparat Nitromint). Jeżeli ból nie przechodzi mimo leków należy wezwać karetkę pogotowia. Pacjenci, u których zawał serca jest pierwszym objawem choroby zwykle starają się przetrzymać ból i do szpitala trafiają, gdy nasilenie objawów jest już nie do zniesienia.

Gdy przyjedzie pogotowie

Lekarz pogotowia najprawdopodobniej wykona EKG i podejrzewając zawał serca podejmie się transportu do najbliższego szpitala lub do ośrodka kardiologii interwencyjnej. Jeżeli ma taką możliwość poda również przeciwbólowo morfinę i inne leki np. kwas acetylosalicylowy w odpowiedniej dawce oraz tlen.

Rodzaje zawałów

We wcześniejszej publikacji opisano różne typy zawału serca. Dla potrzeb leczenia jest wykorzystywany podział na podstawie elektrokardiogramu. Chodzi o zachowanie się krótkiego odcinka wykresu zawartego pomiędzy załamkami S i T. Wyróżniamy zawał z uniesieniem odcinka ST (STEMI ang. ST elevation myocardial infarction) oraz zawał bez uniesienia odcinka ST (NSTEMI, non STEMI).

STEMI

W przypadku stwierdzenia przez lekarza pogotowia zawału STEMI konieczne jest jak najszybsze przewiezienie pacjenta do ośrodka kardiologii interwencyjnej. Ponieważ przyczyną zawału jest tu zamknięcie naczynia wieńcowego prowadzące do martwicy mięśnia sercowego konieczne jest wczesne jego udrożnienie. Są trzy metody pozwalające uzyskać reperfuzję (przywrócenie przepływu krwi przez odcięty fragment mięśnia sercowego):

leczenie fibrynolityczne,
angioplastyka wieńcowa (PCI),
pomostowanie aortalno-wieńcowe (CABG).

Ponadto jest stosowane leczenie farmakologiczne analogiczne jak w NSTEMI –  dlatego zostanie tam omówione.

Leczenie fibrynolityczne

Głównym celem zastosowania tego leczenia jest rozpuszczenie zakrzepu zamykającego światło naczynia wieńcowego. Stosowane są preparaty podawane dożylnie takie jak: alteplaza, reteplaza, tenekteplaza lub streptokinaza. Ten ostatni lek to białko produkowane przez bakterie – paciorkowce hemolizujące typu C. Jego podanie może wiązać się z działaniami niepożądanymi w rodzaju spadku ciśnienia lub wystąpienia reakcji uczuleniowych. Dodatkowo powoduje powstanie przeciwciał utrzymujących się nawet do 10 lat i nie powinna być podawana po raz drugi. Uważa się, że do 3 godzin od początku bólu fibrynoliza przynosi podobne korzyści co PCI, a czas pomiędzy pierwszym kontaktem ze służbą zdrowia a jej wdrożeniem nie powinien przekraczać 30 minut.

Jest to metoda preferowana, gdy od początku bólu nie minęły 3 godziny, a transport do ośrodka z pracownia hemodynamiki w celu leczenia inwazyjnego opóźniłby reperfuzję, gdy do przyjęcia do szpitala do PCI upłynęłaby ponad godzina więcej niż do fibrynolizy lub gdy brak dostępu do ośrodka z pracownią hemodynamiki.

Przeciwwskazaniem bezwzględnym jest przebyty udar krwotoczny lub o nieznanej etiologii, udar niedokrwienny w ciągu ostatnich 6 miesięcy, uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego, nowotwór, ciężki zabieg chirurgiczny lub uraz w ciągu ostatnich 3 tygodni, krwawienie z przewodu pokarmowego w ciągu ostatniego miesiąca, skaza krwotoczna lub tętniak rozwarstwiający aorty.
PCI

Zabieg angioplastyki wieńcowej polega na wprowadzeniu przez tętnicę udową cewnika z balonikiem na końcu. Cewnik dochodzi do naczyń wieńcowych, gdzie uwalniany jest kontrast pozwalający zobaczyć na monitorze ich przebieg i ewentualne jego ubytki. Balon jest wprowadzany do naczynia, w którym stwierdzono zwężenie i tam jest napełniany w celu poszerzenia tego miejsca. Czasami, by zapobiec ponownemu zamknięciu naczynia na baloniku znajduje się mała sprężynka – tzw. stent. W chwili napełnienia balonu stent ulega rozciągnięciu i pozostaje w naczyniu.

Wyróżniamy pierwotną PCI – u pacjenta nieleczonego fibrynolitycznie i ratunkową PCI – u pacjenta leczonego fibrynolitycznie, ale bez uzyskania reperfuzji.

Czas od pierwszego kontaktu ze służbą zdrowia do napełnienia balonu nie powinien przekraczać  120 minut. Jest to metoda preferowana, gdy upłynęły ponad 3 godziny od początku bólu.
CABG

Pomostowanie aortalno-wieńcowe polega na chirurgicznym wszyciu naczynia prowadzącego od aorty do naczynia wieńcowego poniżej miejsca jego zamknięcia. W ten sposób tworzy się dodatkowa droga dostarczająca krew do mięśnia sercowego omijająca zakrzep.

Jest ono stosowane, gdy nie można wykonać PCI z powodu anatomii tętnic lub zmian miażdżycowych, u wybranych chorych we wstrząsie, z ostrą niedomykalnością mitralną i u chorych z pozawałowym ubytkiem przegrody międzykomorowej.

Zarówno po CABG jak i po PCI pacjent do końca życia musi przyjmować leki antyagregacyjne (kwas acetylosalicylowy).

NSTEMI

W przypadku braku wyraźnego uniesienia odcinka ST w EKG wdrażane jest leczenie zachowawcze. Początkowo podaje się pacjentowi tlen i kwas acetylosalicylowy (jeżeli nie został podany wcześniej w karetce). Kolejnym ważnym lekiem jest klopidogrel (lub inny lek z tej grupy, np. plavix) będący inhibitorem agregacji płytek. Klopidogrel w połączeniu z kwasem acetylosalicylowym jest złotym standardem w prewencji incydentów sercowo naczyniowych po PCI, w zawałach NSTEMI i w niestabilnej dławicy piersiowej. Często podawane są też leki z grupy beta-adrenolityków. Zmniejszają one zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen przez zwolnienie rytmu serca, zmniejszenie kurczliwości, obniżenie ciśnienia tętniczego i poprawiają perfuzję obszaru niedokrwionego przez wydłużenie rozkurczu. Ponadto wdrażane są leki przeciwzakrzepowe np. heparyna.

W przebiegu zawału NSTEMI oceniany jest ponadto stopień ryzyka nawrotu incydentu sercowo naczyniowego i w zależności od wyników lekarz może zadecydować o konieczności przeprowadzenia w przyszłości koronarografii lub PCI.
Literatura:

   1. Postuła M., Rosiak M. „Leki przeciwniedokrwienne w profilaktyce wtórnej zawału serca z uniesieniem odcinka ST – pytania i odpowiedzi” Kardiologia na co Dzień 2008; 3 (4): 112–115
   2. Bassand JP i inni „Wytyczne dotyczące diagnostyki i leczenia ostrych zespołów wieńcowych bez uniesienia odcinka ST” Kardiologia Polska 2007; 65: 901 - 971

Autor jest pracownikiem Zakładu Immunologii Nowotworów i Oddziału Chemioterapii Wielkopolskiego Centrum Onkologii w Poznaniu.

lek. Sebastian Woźniak Magazyn "Hylostet" 09.08.2010


drukuj  powrót  do góry
Copyright © 2008 Euromedica. Przychodnia. Poradnia. Apteka. Wszelkie prawa zastrzeżone.